Je hebt altijd een keuze

04-jul-2019

Ruim vijf jaar geleden viel er een mail in onze mailbox van het OLV met een bijzondere oproep van Juzt pleegzorg Breda. Er was een jongen in de eerste klas die een pleeggezin zocht.
Voordat mijn man en ik zelf kinderen hadden, kwam het wel eens ter sprake: echt iets doen voor een kind. Nu kwam die mail en keken we elkaar aan. Uiteraard hebben we dit toen eerst met onze kinderen Daan, Thijs en Sabien besproken en die vonden het een goed idee.
Het grappige was dat onze kinderen precies wisten wie Espoir was, maar andersom niet.
Espoir had namelijk rood geverfd haar in de vorm van een dopje op z'n hoofd en lange vesten aan. Vooral Sabien vond het spannend, iedere keer als ze hem tegenkwam in de gang dacht ze: misschien wordt jij wel mijn broer!

Vervolgens werden we van voor tot achter doorgelicht, nagekeken, binnenstebuiten gekeerd en gecheckt. Juzt doet dat zeer zorgvuldig en gaat zelfs op bezoek bij directe familie en vrienden.
Uiteraard zijn wij van onbesproken gedrag dus de match was vrij snel gemaakt.
En daar stond ie dan, 22 maart 2014 met z'n koffer en wat dozen bij ons op de stoep. Spannend, voor hem en voor ons. Wat komt er op je af?

Even terug naar het OLV.
Espoir zat in de 1e klas en zijn cijfers waren nogal dramatisch. Zelfs zo, dat overgaan naar het 2e jaar helemaal niet vanzelfsprekend was. Wij hadden al snel in de gaten dat het een intelligente knul was. 
Ik ben toen op school gaan praten en heb voorgesteld dat hij door mocht naar het 2e jaar met mijn belofte dat wij er thuis alles aan zouden doen om progressie te laten zien.

Rust, reinheid en regelmaat doen toch nog steeds wonderen.

Espoir kwam uit een instelling. Er is daar geen tijd om een kind gedurende zo'n belangrijk eerste jaar goed te begeleiden. De groepsleiding had nog nooit in magister gekeken. Dat snap ik heel goed. Dus, samen met Sabien aan de eettafel, mobiel weg, boeken voor je neus en leren.
Kopje thee en koekje erbij en dan overhoren. Zo ging het, de rust en duidelijkheid van ons gezin haalde het beste in Espoir naar boven. 

Het eerste jaar was wennen en niet altijd makkelijk, ook voor Espoir niet. Toch passen we wonderwel bij elkaar en kan ik me geen leven zonder hem meer voorstellen.
Op school werd hij steeds actiever: MR, GMR en het leerlingenplatform er is geen overlegorgaan waar Espoir niet bij betrokken was.  Ook heeft hij zich vaak bemoeid met de KUL-avonden. Hij heeft het zelfs voor elkaar gekregen dat een aantal vrouwelijke docenten met behulp van zijn choreografie een spetterend optreden neer kon zetten. Dansen en choreografieën maken kan hij erg goed! 

Espoir blijft altijd onderdeel van ons gezin, net als Daan, Thijs en Sabien. Hij gaat in Nijmegen aan de HAN toegepaste psychologie studeren en op kamers.
Het feit dat Espoir in ons leven is gekomen heeft ons veranderd. Het mes snijdt echt aan twee kanten. Onze kinderen hebben meegekregen dat niet ieder kind dezelfde kansen krijgt, waar je wieg staat is belangrijk. Dat betekent niet dat je geen keuze hebt. Espoir is zelf naar zijn voogd gegaan en heeft gevraagd om een pleeggezin. Hij had snel door dat een instelling niet goed voor hem was.
Espoir heeft die kans gekregen en zijn toekomst heeft een mooie basis.

Ik wens alle jongeren die geslaagd zijn een briljante toekomst, en onthoudt: je hebt altijd een keuze.