Vliethoeve jongere weer goed op weg

01-apr-2019

Het was een warme augustusdag in 2018, toen de 17-jarige Frans Jacobus met zijn spullen op de stoep stond bij De Vliethoeve. Deze Zeeuwse jeugdzorgpluslocatie lijkt van buitenaf een  boerderijcomplex, echter binnen de muren verblijven jongeren vanwege complexe problematiek in gesloten setting. Wennen was het wel voor de Den Boschenaar. Twee weken duurde zijn observatie, volledig in afzondering van de buitenwereld. Daarna begon de behandeling en het sleutelen aan, in eerste instantie, zichzelf. Drie maanden later start Frans Jacobus op zijn leerwerkplaats in een moderne garage in Kortgene. Zo snel kan het gaan dus. In dit artikel doet hij zijn verhaal. “Het begon met de kans om een praatje te maken bij een autobedrijf hier in de buurt. Het sprak me daar gelijk aan. Het was rustig, opgeruimd en klikte goed,” vertelt Frans.
Met deze leerwerkplek kon hij van zijn hobby zijn beroep maken: “Vroeger wilde ik vrachtwagenchauffeur worden, en vanuit die interesse in auto’s ben ik gaan sleutelen aan de Kia Carens die mijn vader me gaf.” Hij knapte de wagen eigenhandig op. Zo werden deukjes uitgedeukt, spatschermen geplaatst en de auto werd gepoetst. Ook werd er weleens een ritje mee gemaakt. Zo gebeurde het dan ook dat hij voor joyriding werd opgepakt en met justitie te maken kreeg. “Nu is mijn doel om niet meer in aanraking te komen met politie. Ik wil weer terug naar school en mijn rijbewijs halen.”

Bij Autoservice RoDam was hij niet de eerste jongere die een ervaringsplek werd geboden. De garage met showroom werkt al enige tijd samen met De Vliethoeve  en er was net een plekje vrij gekomen. Frans bleek aanleg te hebben en zijn werk zorgvuldig uit te voeren. Een goede kracht dus, aan wie ze wel wat konden toevertrouwen. Zijn werk bestaat uit  APK-keuringen verrichten, auto’s een grote- en kleine beurt geven, banden verwisselen of bijvoorbeeld een trekhaak monteren. “Ik was al handig met auto’s, maar heb hier geleerd om te kijken waar een probleem precies aan ligt, motorstoringen te verhelpen en wat er bij komt kijken om veilig te werken met de materialen. Zo voorkom je dat je schadelijke stoffen inademt.’  Inmiddels draait Frans vier dagen per week mee in de garage. Hij vindt het werk zelfs zo leuk dat hij in het weekend belt of hij een klusje kan doen. Vaak komt hij dan toch nog even langsfietsen om de showroom te stofzuigen of auto’s te poetsen. 

Als Frans niet in de garage sleutelt, verblijft hij op de jeugdzorgplus instelling. Hij komt vaak rond zes uur thuis, frist zich op en schuift bij de andere jongeren aan voor een gezamenlijke maaltijd en avondprogramma. Daarna klust hij nog wat door aan een op afstand bestuurbare Ford Raptor. Locatiemanager Mariska Luiten stond overigens wel even te kijken, toen ze op een ochtend de gezamenlijke ruimte vol kleine auto-onderdelen zag liggen. “Gelukkig bleek al snel dat Frans heel netjes is en het daarna weer keurig opgeruimd was, zonder troep en olievlekken.” Daarnaast gaat Frans ook om de twee weken met verlof terug naar huis en neemt hij deel aan gezamenlijke activiteiten met de groep, zoals een avondje naar de bios laatst. 

Hij wil zeker doorgaan in deze richting. Binnenkort start hij aan het Scalda Beroepsonderwijs een BBL-opleiding. Hij heeft zijn zinnen gezet op de beroepsopleiding tot automonteur. De ervaringsplek geeft hem daarbij zeker een voorsprong en na een  jaar heeft hij dan MBO niveau 2. “Dat is echt waar ik op in wil zetten; mijn opleiding afronden, aan mezelf werken, even naar huis voor een tijdje en daarna gaan settelen.” 

Dat dit alles niet vanzelfsprekend was, blijkt wel uit de eerste maanden in de instelling. Toen ging het nog niet zo goed het hem. Maar alles veranderde toen hij ging kijken naar zijn toekomst, wat hij wil bereiken en niet meer naar zijn verleden ”Het leven op straat is niet de juiste manier” aldus Frans.  Vanaf toen werd alles anders. “Ik wilde bewijzen dat ik het wel kon.”

Uit zijn werk haalt hij nu veel voldoening: “Het leuke van het werken in de garage vind ik het vertrouwen wat je van de klant krijgt voor de opdracht die je moet uitvoeren. Dat wil ik dan ook zo goed mogelijk doen. Als het dan een keer voorkomt dat je het nog niet af hebt op de afgesproken tijd baal ik echt. Ik wil zorgen dat als ze de auto ophalen het helemaal geregeld is.” 

Tussen toen en nu zit een groot verschil; hij is vrolijker, kan de zaken weer de positieve kant zien en is hard bezig het vertrouwen wat mensen in hem hebben te herstellen. Zijn familie is hartstikke trots op hem en dat voelt goed. Of het lastig is om het vol te houden? Nee, verzekert hij ons in volwassen bewoordingen: “Als je het zelf wilt en je zet door dan kom je er wel. Iedereen kan het.”