Leren communiceren op de Kangoeroes

04-jun-2019

Sarah, een lieve meid, nog net tussen dreumes en kleuter in, klopte vorige zomer aan bij het audiologisch centrum van Kentalis in Breda. Daar onderzoeken en begeleiden ze kinderen die moeite hebben met taal en spraak. Contact maken met haar omgeving was namelijk moeilijk voor Sarah. Ze snapte vaak niet wat mensen tegen haar zeiden en zelfs oogcontact was meestal vluchtig. De diagnose die gesteld werd, was TOS (taalontwikkelingsstoornis) en ASS (autisme). Maar dan?

Om beter contact te maken, werd ouder-kind behandelgroep De Kangoeroes bij Juzt voorgesteld. Na een ochtendje proefdraaien besloten ze mee te doen en kwamen ze twee keer per week naar de Kangoeroes. Het was een goede ondersteuning in een intensieve periode. Voor Sarah werd het namelijk niet makkelijker, haar ouders gingen scheiden. Toch heeft ze inmiddels haar draai op de groep weten te vinden en leert ze zich spelenderwijs te ontwikkelen.

Lastige situaties

“Soms,” vertelt Marlies, “zijn het juist de kleine dingen waar je het aan merkt. Bijvoorbeeld snoep aannemen in een winkel. Als iemand Sarah iets aanbiedt, reageert ze niet. Ze kijkt niet eens naar je. Mensen denken dan dat ze het niet hoort, maar dat is wel zo. Bij Sarah is er een verschil tussen wanneer ze iets niet binnenkrijgt en wanneer ze niet wil reageren.”

“Het is heel intensief om hier aan te werken op de Kangoeroes. Hulpverleners kijken met een andere bril op en soms is het wel eens confronterend als ze iets gezien hebben. Maar daar leren we wel van.” Wat meeviel was dat Marlies er zelf positief in stond en Sarah hele grote stappen zette in het contact. Ze heeft zelfs meer interesse gekregen in de andere kinderen op de groep. Niet in de zin dat ze er samen mee speelt, maar ze kijkt vol interesse wat ze aan het doen zijn.

Dagprogramma

Om en om gaan Sarahs vader en moeder met haar naar de Kangoeroes op het MKD in Breda. Een ochtend bij de Kangoeroes begint met vrij spelen. Daarna volgt het openingsliedje “Dag Kangoeroe”. Sarahs grote vriend, de knuffelkangoeroe, komt dan tevoorschijn. Hij geeft haar houvast en durft álles. Nu zwaait Sarah ook mee tijdens het liedje.

Hierna volgt een groepsactiviteit; schommelen, knutselen, door een tunneltje kruipen en veel plezier maken. Om contact te stimuleren, hebben ze een speciale oefening tijdens het schommelen. Moeder staat voor de schommel en Sarah zit erop, met een van de groepsleidsters achter haar om de schommel aan te duwen. Ze wordt een klein stukje naar achteren getrokken en wanneer ze haar moeder aankijkt, geeft moeder een knikje en laat Claudia de schommel los. Sarah schommelt één keer heen- en weer, en dan stopt het. Pas als ze haar moeder weer aankijkt, komt de schommel in beweging. Na een tijdje heeft ze het door en gaat de schommel continu van voor naar achter. Dit werkt net zo bij de knikkerbaan, wat Sarah fantastisch vindt. Ze moet mama eerst even aankijken, en dan krijgt ze een knikker. Steeds is er actie-reactie en een kleine beloning als Sarah contact maakt. Thuis passen ze inmiddels hetzelfde principe toe, maar dan met puzzelstukjes.

Halverwege de ochtend is het fruit momentje. Ook dit blijkt leerzaam. Groepsleidster Marjolijn legt uit: “Naast praten, zijn er nog veel meer manieren om met elkaar te communiceren. Sarah reageert goed op pictogrammetjes. Ze kan de link leggen tussen het plaatje en het echte beeld. Ze kan nog niet zelf aangeven wat ze bedoelt, maar als je een pictogram van een appeltje laat zien, begrijpt ze dat het tijd is om samen een appeltje te eten.“

Tijdens het buitenspeelmoment, wat hierop volgt, is er even tijd voor Marlies en de andere ouders om ervaringen uit te wisselen en samen te evalueren. Ze geven elkaar ook tips. Bijvoorbeeld toen één van hen een kindje had wat steeds niet naar binnen wilde lopen als ze thuis kwamen. Na de tip om het kindje in de auto al voor te bereiden, lukte het wel weer.

De ochtend bij de Kangoeroes wordt afgesloten met nog een liedje en daarna gaan Marlies en Sarah terug naar huis voor een rustig middagje. Marlies: “Ze slaapt overdag niet meer, maar is dan wel wat vermoeid. Ik laat haar maar even haar gangetje gaan dan.”

Dankzij de Kangoeroes en haar eigen ontwikkeling, is Sarah inmiddels erg vooruit gegaan. Tegen andere ouders in vergelijkbare situatie wil ze het volgende zeggen:
“Het heeft zoveel gebracht, zowel voor Sarah als voor het contact en de steun die je ervaart vanuit andere ouders. Daar vond ik veel her- en erkenning. We zitten zelfs onderling in een WhatsApp-groepje. Het gaat op de Kangoeroes breder dan het oorspronkelijke probleem en heeft ons ook geholpen om Sarah te laten wennen aan de nieuwe situatie waarbij we als ouders ineens elk in een ander huisje woonden. Ik kan het iedereen aanraden. ”