Duimen omhoog voor JIM

14-jan-2019

Wat is JIM?
Soms kom je het tegen in je werk: een jongere (12-23) met wie het niet goed gaat. Het gaat zelfs zo slecht dat er uithuisplaatsing dreigt. Er speelt al langere tijd een combinatie van problemen, zoals verslavings- of psychiatrische problemen, opvoedingsproblemen of een lichte verstandelijke beperking. Hulpverlening heeft tot nu toe niet mogen baten. 

JIM staat voor ‘Jouw Ingebrachte Mentor’. Bij de start van de hulpverlening wordt de JIM door de jongere zelf gekozen. Dit kan bijvoorbeeld een opa, tante, een bekende van de sportclub of buurvrouw zijn. Deze JIM gaat fungeren als gelijkwaardige samenwerkingspartner van de professionals.

Het verhaal van Joris (15) en de JIM-aanpak

Goedendag. Mij is gevraagd om een stukje te schrijven over mijn ervaring met JIM. Laat ik me eerst even voorstellen: ik ben Kees, vader van Joris. Mijn zoon heeft al op jonge leeftijd de diagnose ADHD meegekregen. Enkele jaren geleden kwam daarbij de diagnose "storing in het autistisch spectrum". Een lastige combinatie, zo bleek.

In 2012 zijn Joris' moeder en ik in een echtscheiding terecht gekomen. Onze zoon kreeg er een stiefvader bij. Ikzelf ben tot vrij recent alleen gebleven.

Op een bepaald moment bleek dat er rondom Joris in zijn nieuwe gezin nogal wat problemen speelden. Hij explodeerde met enige regelmaat en dat kon drastische vormen aannemen, waarbij zelfs gevreesd werd voor fysiek letsel van gezinsleden. Zelf merkte ik dat nauwelijks. Als hij, in het kader van de bezoekregeling, bij mij was, kreeg ik vrijwel altijd alles van hem gedaan wat ik nodig achtte. Daarnaast lag mijn focus vooral op het gegeven dat Joris' moeder en ik absoluut niet in staat waren om te communiceren. Het was mijn probleem dus niet, vond ik, totdat op een kwade dag "Veilig Thuis" onderzoek kwam doen, waardoor we met z'n allen in een hulpverleningstraject terecht kwamen.

Dit leidde tot regelmatige sessies met en bezoeken van hulpverleners. Tijdens een van die sessies, halverwege 2017, werd ons de JIM-aanpak gepresenteerd. Zowel Joris' moeder als ikzelf zagen daar wel heil in, en Joris koos zijn tante Carla om de taak van JIM op haar te nemen. Een verstandige keuze. Carla zit in het onderwijs. Ze had (en heeft) door haar dagelijkse werk meer dan genoeg ervaring om ons bij te kunnen staan.

Terugkijkend moet ik vaststellen dat de aanpak, zoals die door de JIM-ideologie wordt voorgestaan, ook echt werkt, zij het bij ons met een omweg. Normaliter neemt het kind contact op met zijn JIM als er problemen zijn, of als hij advies nodig heeft. Joris vond dat ontzettend moeilijk, omdat hij uit hoofde van zijn autisme, sociaal een stuk minder vaardig is. Carla werd zodoende vooral de JIM van Joris' moeder. Met zijn drietjes zaten we (en zitten we nog steeds) in een groepsapp, zodat we allen op elk moment zaken konden bespreken.

De voortdurende begeleiding vanuit het JIM-verbindingsteam en de persoonlijke inzet van onze JIM, hebben ertoe geleid dat Joris' moeder en ik hebben leren communiceren. Ook is er in Joris' gezin meer rust doordat er inzicht is ontstaan over een andere, betere manier van benaderen, die escalaties helpt te voorkomen. Zonder JIM hadden we dit nooit voor elkaar gekregen. Sterker nog: Joris zou vrijwel zeker daadwerkelijk uit huis geplaatst zijn geworden.

We zijn er nog niet helemaal, maar in de groepsapp is het tegenwoordig voornamelijk stil. Zonder JIM waren de positieve stappen die gezet zijn slechts met veel meer moeite, of wellicht helemaal niet tot stand gekomen. Duimen omhoog voor JIM dus. Ik kan, onder dankzegging aan onze JIM en aan het verbindingsteam, deze aanpak van harte aanbevelen.